Ν. Λυγερός - Οι απελευθερωτές της Κύπρου
Στην αρχή είναι δύσκολο να φανταστούν ακόμα και οι Έλληνες ότι μπορεί να υπάρχουν απελευθερωτές της Κύπρου διότι κάθε φορά έχουν την εντύπωση λόγω ηττοπάθειας ότι δεν μπορεί να γίνει απολύτως τίποτα. Κι όμως έχουμε πετύχει κατακτήσεις που πολλοί ξεχνούν. Ο απελευθερωτικός αγώνας του 1955-1959 δεν ήταν μόνο το τέλος μιας περιόδου. Το γεγονός ότι η Κύπρος κατάφερε να απορρίψει το Σχέδιο Ανάν το 2004, να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004, να θεσπίσει την ΑΟΖ της την ίδια χρονιά, να υπογράψει συμφωνίες οριοθέτησης με την Αίγυπτο, τον Λίβανο και το Ισραήλ το 2003, το 2007 και το 2010 αντίστοιχα, να ενταχθεί στην Ευρωζώνη το 2008, να ανακαλύψει το κοίτασμα Αφροδίτη το 2011 και το κοίτασμα Καλυψώ το 2018, να επικαιροποιήσει και αναβαθμίσει την αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία είναι παραδείγματα χειροπιαστά όχι μόνο αντίστασης αλλά και απελευθέρωσης.
Επίσης τα συμβόλαια που έχει πετύχει η Κύπρος με την Noble, Avner, Delex, Eni, Κogas, Total, Exxon Mobil και Qatar Retroleum είναι πράξεις που άλλαξαν τη γεωοικονομία της. Το συμμαχικό πλαίσιο που έχει δημιουργηθεί λόγω αγωγού φυσικού αερίου EastMed και ηλεκτρικού καλωδίου EuroAsia Interconnector και EuroAfrica Interconnector είναι τεράστιας σημασίας αφού αποτελούν Έργα Κοινού Ενδιαφέροντος για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή η οποία μπορεί να τα επιδοτήσει έως 50% επειδή είναι διασυνοριακά...
Η συνέχεια εδώ: http://lygeros.org/articles.php?n=37767&l=gr
Η ορθολογική ανάλυση του θέματος της ΑΟΖ αναδεικνύει αντικειμενικά ότι αποτελεί ένα στρατηγικό πλεονέκτημα. Θέλουμε δεν θέλουμε, αυτό είναι πλέον γεγονός. Μπορούμε βέβαια να το κρύψουμε από τον εαυτό μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Μπορούμε βέβαια να μην του δώσουμε την επαρκή σημασία, αλλά αυτό δεν θα ισχύει για τους αντιπάλους μας. Κατά κάποιο τρόπο πρέπει ν' αποδειχθούμε ότι η έννοια της ΑΟΖ έχει σημασία, ανεξάρτητα από το πολιτικό πλαίσιο, διότι δεν είμαστε ο μοναδικός παίκτης, κατά συνέπεια αυτή η ανεξαρτησία, αν δεν ενταχθεί σ' ένα συμμαχικό πεδίο δράσης, θα παραμείνει ένα πλαίσιο όπου θα παίξουν εις βάρος μας οι άλλοι παίκτες. Και ο λόγος είναι απλός: γεωστρατηγικά και τοποστρατηγικά, η ελληνική ΑΟΖ έχει τεράστια σημασία, όχι μόνο για μας, και κατ' επέκταση για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και για τους αντιπάλους μας που προτιμούν να μην τη θεσπίσουμε καν και να μην συμπράξουμε διακρατικές συμφωνίες, διότι αυτή η αδράνεια θα τους προσφέρει μεγάλες δυνατότητες κινήσεων σ' ένα πλαίσιο, το οποίο θα είναι ελεύθερο. Η μη συνειδητοποίηση αυτού του νοητικού σχήματος θα προκαλέσει εις βάρος μας μεγάλα προβλήματα με επιπτώσεις για το μέλλον που δύσκολα μπορούμε να προβλέψουμε με τα τωρινά δεδομένα, τόσο μεγάλη θα είναι η αλλαγή φάσης. Αν επιμείνουμε λοιπόν σε αυτήν την αδράνεια σκέψης και κατάλληλων αποφάσεων, θα έρθουν απλά να μας το υπενθυμίσουν οι αντίπαλοί μας δίχως κανένα δισταγμό, διότι γνωρίζουν πολύ καλά τα πλεονεκτήματα και τις δυνατότητες που προσφέρει η ελληνική ΑΟΖ. Η ιδιότητα της ΑΟΖ με τα 200 ΝΜ της, να προσφέρει τη δυνατότητα μετασχηματισμού ακριτικών νησιών σε ελκυστές με μεγάλη δεξαμενή έλξης, δεν είναι βέβαια άσχετη με το θέμα. Διότι αυτό που θεωρούμε συνήθως ως ένα αδύναμο στοιχείο, μετατρέπεται με αυτόν τον τρόπο σε μία σημαντική βάση ελέγχου μίας μεγάλης περιοχής, η οποία έχει την ικανότητα να επεκτείνει το χώρο δράσης μας, δίχως να έχει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η έννοια των 12 ΝΜ. Αυτή η μεγάλη αλλαγή φάσης της θεώρησης των δεδομένων του Αιγαίου συμπεριλαμβάνοντας το Καστελλόριζο και τη Γαύδο, είναι σημαντικότατη. Το θέμα δεν είναι να εκμεταλλευτούμε απλώς μία ευκαιρία, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, αλλά πραγματικά να εδραιώσουμε τη θέση μας σε μία ανθεκτική βάση. Έτσι, το να δεχτούμε πιέσεις για αυτό το θέμα δεν είναι μόνο αναμενόμενο, αλλά απαραίτητο, διότι μόνο η έννοια της επικάλυψης οδηγεί στις διακρατικές συμφωνίες, οι οποίες αναδεικνύουν σταθερά σημεία, τα οποία βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από τα σύνορα με τη συμβατική τους έννοια. Όλα αυτά δεν είναι μία ουτοπία, διότι η Κύπρος με το παράδειγμά της έχει αποδείξει ότι ευσταθούν κι είναι ορθολογικά, ακόμα και σε μία κατάσταση κρίσης. Ο πραγματικός μας εχθρός δεν είναι παρά μόνο μία μορφή ηττοπάθειας, η οποία μας οδηγεί να μην πιστεύουμε στις ικανότητες και δυνατότητές μας. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες. Είναι λοιπόν σημαντικό να απελευθερωθούμε από τις φοβίες μας που μας παραλύουν τη σκέψη και δεν επιτρέπουν τη στρατηγική μας δράση...








