Μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ ΕΔΕΥ και Πανεπιστημίου Πατρών
Μνημόνιο συνεργασίας υπέγραψαν η Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων (ΕΔΕΥ) και το Πανεπιστήμιο Πατρών, με στόχο την ενδυνάμωση της έρευνας στο πεδίο των υδρογονανθράκων στην Ελλάδα.
Η επιστημονική και ερευνητική συνεργασία, η οποία θα έχει ισχύ 2 ετών, συνίσταται κυρίως στις ακόλουθες δράσεις:
• Επεξεργασία και ομαδοποίηση της βιβλιογραφίας που αναφέρεται στη γεωλογία των περιοχών της Δυτικής Ελλάδας – Ηπείρου, καθώς και στον υποθαλάσσιο χώρο του Ιονίου Πελάγους.
• Αξιολόγηση των κύριων ρηγμάτων και δημιουργία βάσης δεδομένων στις προαναφερθείσες περιοχές.
• Συνεργασία σε υπαίθριες έρευνες των συνεργαζόμενων φορέων και ανάπτυξη κοινών ερευνητικών δραστηριοτήτων και μεταφορά τεχνογνωσίας.
• Κοινές δημοσιεύσεις, προετοιμασία και υποβολή από κοινού προτάσεων ερευνητικών έργων στον ευρύτερο τομέα της έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων σε ευρωπαϊκά ή ελληνικά χρηματοδοτικά προγράμματα.
• Διοργάνωση από κοινού επιστημονικών ή ερευνητικών δραστηριοτήτων για την ενημέρωση της κοινής γνώμης για τη έρευνα και εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στη Δυτική Ελλάδα
Η παρούσα συμφωνία εντάσσεται στο πλαίσιο της συνεργασίας που η ΕΔΕΥ επιδιώκει να έχει με ακαδημαϊκά ιδρύματα της χώρας. Υπενθυμίζεται ότι τον Απρίλιο του 2017 η εταιρεία προχώρησε σε αντίστοιχη συνεργασία με το Πολυτεχνείο Κρήτης.
https://energypress.gr/
Ετικέτες
Text
Η ορθολογική ανάλυση του θέματος της ΑΟΖ αναδεικνύει αντικειμενικά ότι αποτελεί ένα στρατηγικό πλεονέκτημα. Θέλουμε δεν θέλουμε, αυτό είναι πλέον γεγονός. Μπορούμε βέβαια να το κρύψουμε από τον εαυτό μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Μπορούμε βέβαια να μην του δώσουμε την επαρκή σημασία, αλλά αυτό δεν θα ισχύει για τους αντιπάλους μας. Κατά κάποιο τρόπο πρέπει ν' αποδειχθούμε ότι η έννοια της ΑΟΖ έχει σημασία, ανεξάρτητα από το πολιτικό πλαίσιο, διότι δεν είμαστε ο μοναδικός παίκτης, κατά συνέπεια αυτή η ανεξαρτησία, αν δεν ενταχθεί σ' ένα συμμαχικό πεδίο δράσης, θα παραμείνει ένα πλαίσιο όπου θα παίξουν εις βάρος μας οι άλλοι παίκτες. Και ο λόγος είναι απλός: γεωστρατηγικά και τοποστρατηγικά, η ελληνική ΑΟΖ έχει τεράστια σημασία, όχι μόνο για μας, και κατ' επέκταση για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και για τους αντιπάλους μας που προτιμούν να μην τη θεσπίσουμε καν και να μην συμπράξουμε διακρατικές συμφωνίες, διότι αυτή η αδράνεια θα τους προσφέρει μεγάλες δυνατότητες κινήσεων σ' ένα πλαίσιο, το οποίο θα είναι ελεύθερο. Η μη συνειδητοποίηση αυτού του νοητικού σχήματος θα προκαλέσει εις βάρος μας μεγάλα προβλήματα με επιπτώσεις για το μέλλον που δύσκολα μπορούμε να προβλέψουμε με τα τωρινά δεδομένα, τόσο μεγάλη θα είναι η αλλαγή φάσης. Αν επιμείνουμε λοιπόν σε αυτήν την αδράνεια σκέψης και κατάλληλων αποφάσεων, θα έρθουν απλά να μας το υπενθυμίσουν οι αντίπαλοί μας δίχως κανένα δισταγμό, διότι γνωρίζουν πολύ καλά τα πλεονεκτήματα και τις δυνατότητες που προσφέρει η ελληνική ΑΟΖ. Η ιδιότητα της ΑΟΖ με τα 200 ΝΜ της, να προσφέρει τη δυνατότητα μετασχηματισμού ακριτικών νησιών σε ελκυστές με μεγάλη δεξαμενή έλξης, δεν είναι βέβαια άσχετη με το θέμα. Διότι αυτό που θεωρούμε συνήθως ως ένα αδύναμο στοιχείο, μετατρέπεται με αυτόν τον τρόπο σε μία σημαντική βάση ελέγχου μίας μεγάλης περιοχής, η οποία έχει την ικανότητα να επεκτείνει το χώρο δράσης μας, δίχως να έχει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η έννοια των 12 ΝΜ. Αυτή η μεγάλη αλλαγή φάσης της θεώρησης των δεδομένων του Αιγαίου συμπεριλαμβάνοντας το Καστελλόριζο και τη Γαύδο, είναι σημαντικότατη. Το θέμα δεν είναι να εκμεταλλευτούμε απλώς μία ευκαιρία, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, αλλά πραγματικά να εδραιώσουμε τη θέση μας σε μία ανθεκτική βάση. Έτσι, το να δεχτούμε πιέσεις για αυτό το θέμα δεν είναι μόνο αναμενόμενο, αλλά απαραίτητο, διότι μόνο η έννοια της επικάλυψης οδηγεί στις διακρατικές συμφωνίες, οι οποίες αναδεικνύουν σταθερά σημεία, τα οποία βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από τα σύνορα με τη συμβατική τους έννοια. Όλα αυτά δεν είναι μία ουτοπία, διότι η Κύπρος με το παράδειγμά της έχει αποδείξει ότι ευσταθούν κι είναι ορθολογικά, ακόμα και σε μία κατάσταση κρίσης. Ο πραγματικός μας εχθρός δεν είναι παρά μόνο μία μορφή ηττοπάθειας, η οποία μας οδηγεί να μην πιστεύουμε στις ικανότητες και δυνατότητές μας. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες. Είναι λοιπόν σημαντικό να απελευθερωθούμε από τις φοβίες μας που μας παραλύουν τη σκέψη και δεν επιτρέπουν τη στρατηγική μας δράση...









