Η Ελλάδα συνεχίζει με τον Μεγάλο Διαγωνισμό
Ν. Λυγερός
Η Ελλάδα συνεχίζει με τον Μεγάλο Διαγωνισμό που αφορά τα 20 θαλάσσια οικόπεδα που βρίσκονται στο Ιόνιο, κάτω από την Πελοπόννησο και Νότια της Κρήτης. Παρόλο που υπήρξαν μερικές παλινδρομήσεις, βλέπουμε ότι τα νέα δεδομένα ακολουθούν τη συνέχεια όσον αφορά την υψηλή στρατηγική της πατρίδας μας. Και αυτό είναι σημαντικό, αφού προέρχεται από ενημερώσεις σε επιστημονικό και τεχνικό επίπεδο που λειτουργούν ως απαραίτητο υπόβαθρο για την ανάπτυξη της στρατηγικής. Επίσης, σιγά σιγά, γίνεται κατανοητό σε όλους ότι το κομματικό πλαίσιο δεν επαρκεί σε τέτοια θέματα και η ΑΟΖ είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Έτσι ο καθένας βλέπει τα όρια της προσέγγισής του κι αρχίζει να σκέφτεται πιο συλλογικά, για να έχουμε το βέλτιστο αποτέλεσμα στις υποψηφιότητες για να έχουμε στη συνέχεια ανθεκτικά αποτελέσματα στις διαπραγματεύσεις μετά τις αξιολογήσεις από την πλευρά μας σε κάθε τεμάχιο ξεχωριστά. Πρέπει όμως να περάσουμε και στο στάδιο της διάδοσης αυτής της πληροφορίας, για να γίνει κατανοητή από όλους τους συντελεστές αυτού του διεθνούς παιγνίου. Γιατί η κυρίαρχη στρατηγική του παίκτη που διαθέτει τη θάλασσα, ενεργοποιείται μόνο και μόνο αν υπάρχουν αρκετοί παίκτες. Είναι λοιπόν θέμα θεωρίας αποφάσεων να αναδείξουμε το γεγονός ότι είμαστε πια ξεκάθαρα υπέρ της δυναμικής συνέχισης του διαγωνισμού, διότι είναι απαραίτητη προετοιμασία σε αυτή τη φάση των ενεργειακών δεδομένων για την πατρίδα μας. Για να γίνει όμως πρέπει να έχεις γνώση των πρακτικών του τομέα για να είναι αποτελεσματική.
http://www.lygeros.org/articles.php?n=18912&l=gr
Ετικέτες
Text
Η ορθολογική ανάλυση του θέματος της ΑΟΖ αναδεικνύει αντικειμενικά ότι αποτελεί ένα στρατηγικό πλεονέκτημα. Θέλουμε δεν θέλουμε, αυτό είναι πλέον γεγονός. Μπορούμε βέβαια να το κρύψουμε από τον εαυτό μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Μπορούμε βέβαια να μην του δώσουμε την επαρκή σημασία, αλλά αυτό δεν θα ισχύει για τους αντιπάλους μας. Κατά κάποιο τρόπο πρέπει ν' αποδειχθούμε ότι η έννοια της ΑΟΖ έχει σημασία, ανεξάρτητα από το πολιτικό πλαίσιο, διότι δεν είμαστε ο μοναδικός παίκτης, κατά συνέπεια αυτή η ανεξαρτησία, αν δεν ενταχθεί σ' ένα συμμαχικό πεδίο δράσης, θα παραμείνει ένα πλαίσιο όπου θα παίξουν εις βάρος μας οι άλλοι παίκτες. Και ο λόγος είναι απλός: γεωστρατηγικά και τοποστρατηγικά, η ελληνική ΑΟΖ έχει τεράστια σημασία, όχι μόνο για μας, και κατ' επέκταση για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και για τους αντιπάλους μας που προτιμούν να μην τη θεσπίσουμε καν και να μην συμπράξουμε διακρατικές συμφωνίες, διότι αυτή η αδράνεια θα τους προσφέρει μεγάλες δυνατότητες κινήσεων σ' ένα πλαίσιο, το οποίο θα είναι ελεύθερο. Η μη συνειδητοποίηση αυτού του νοητικού σχήματος θα προκαλέσει εις βάρος μας μεγάλα προβλήματα με επιπτώσεις για το μέλλον που δύσκολα μπορούμε να προβλέψουμε με τα τωρινά δεδομένα, τόσο μεγάλη θα είναι η αλλαγή φάσης. Αν επιμείνουμε λοιπόν σε αυτήν την αδράνεια σκέψης και κατάλληλων αποφάσεων, θα έρθουν απλά να μας το υπενθυμίσουν οι αντίπαλοί μας δίχως κανένα δισταγμό, διότι γνωρίζουν πολύ καλά τα πλεονεκτήματα και τις δυνατότητες που προσφέρει η ελληνική ΑΟΖ. Η ιδιότητα της ΑΟΖ με τα 200 ΝΜ της, να προσφέρει τη δυνατότητα μετασχηματισμού ακριτικών νησιών σε ελκυστές με μεγάλη δεξαμενή έλξης, δεν είναι βέβαια άσχετη με το θέμα. Διότι αυτό που θεωρούμε συνήθως ως ένα αδύναμο στοιχείο, μετατρέπεται με αυτόν τον τρόπο σε μία σημαντική βάση ελέγχου μίας μεγάλης περιοχής, η οποία έχει την ικανότητα να επεκτείνει το χώρο δράσης μας, δίχως να έχει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η έννοια των 12 ΝΜ. Αυτή η μεγάλη αλλαγή φάσης της θεώρησης των δεδομένων του Αιγαίου συμπεριλαμβάνοντας το Καστελλόριζο και τη Γαύδο, είναι σημαντικότατη. Το θέμα δεν είναι να εκμεταλλευτούμε απλώς μία ευκαιρία, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, αλλά πραγματικά να εδραιώσουμε τη θέση μας σε μία ανθεκτική βάση. Έτσι, το να δεχτούμε πιέσεις για αυτό το θέμα δεν είναι μόνο αναμενόμενο, αλλά απαραίτητο, διότι μόνο η έννοια της επικάλυψης οδηγεί στις διακρατικές συμφωνίες, οι οποίες αναδεικνύουν σταθερά σημεία, τα οποία βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από τα σύνορα με τη συμβατική τους έννοια. Όλα αυτά δεν είναι μία ουτοπία, διότι η Κύπρος με το παράδειγμά της έχει αποδείξει ότι ευσταθούν κι είναι ορθολογικά, ακόμα και σε μία κατάσταση κρίσης. Ο πραγματικός μας εχθρός δεν είναι παρά μόνο μία μορφή ηττοπάθειας, η οποία μας οδηγεί να μην πιστεύουμε στις ικανότητες και δυνατότητές μας. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες. Είναι λοιπόν σημαντικό να απελευθερωθούμε από τις φοβίες μας που μας παραλύουν τη σκέψη και δεν επιτρέπουν τη στρατηγική μας δράση...








