Η Κυπριακή ΑΟΖ ανήκει στις 5 κοινότητες
Ν. Λυγερός
Στη Κύπρο υπάρχουν πέντε κοινότητες: η αρμενική, η ελληνοκυπριακή, η λατινική, η μαρωνίτικη και η τουρκοκυπριακή. Κατά συνέπεια, η Κυπριακή ΑΟΖ ανήκει σε αυτές τις πέντε κοινότητες κι όχι μόνο σε δύο, όπως θα ήθελαν μερικοί, για να υπάρχει μια αντιπαράθεση. Πρέπει, λοιπόν, να σταματήσει αυτή η λανθασμένη βάση, αφού λειτουργούμε μόνο και μόνο με ένα κράτος που αντιπροσωπεύει ελεύθερα τις πέντε κοινότητες κι όχι μόνο μία. Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν καταπατά τα δικαιώματα των πολιτών της. Και τα κυριαρχικά δικαιώματα ανήκουν σε όλους τους Κύπριους πολίτες. Δεν είναι, λοιπόν, θέμα αντιπαράθεσης μεταξύ της Κύπρου και της Τουρκίας. Οι έποικοι είναι πολίτες της Τουρκίας και κατά συνέπεια έχουν δικαιώματα στην τουρκική ΑΟΖ. Και βέβαια η Τουρκία σίγουρα τους τα παρέχει, άρα δεν υπάρχει λόγος να μιλούμε με παράνομο τρόπο για τα δικαιώματα των κατεχομένων που δεν υπάρχουν ως αναγνωρισμένη κρατική οντότητα από τον Ο.Η.Ε. Έτσι οι συζητήσεις για το φυσικό αέριο έχουν ένα πλαίσιο απολύτως ξεκάθαρο. Όσον αφορά στη διαδρομή του αγωγού του φυσικού αερίου δεν υπάρχει λόγος να συζητούμε για ένα πέρασμα από την Τουρκία, διότι ξέρουμε ότι μόνο ασφάλεια δεν παρέχει. Ο αγωγός πρέπει να έχει έναν οριζόντιο άξονα που ενώνει ουσιαστικά τα κοιτάσματα με τον ευρωπαϊκό χώρο μέσω Κρήτης και Κύπρου. Ακολουθεί, λοιπόν, έναν διαχρονικό οριζόντιο άξονα που λειτουργεί εδώ και αιώνες για να ενώσει τη Χριστιανική Ευρώπη με τους Αγίους Τόπους. Έτσι το θέμα το ενεργειακό έρχεται να ενισχύσει το συμμαχικό πλαίσιο που αξιοποιείται αιώνες μέσα στην ιστορία μας.
Η ορθολογική ανάλυση του θέματος της ΑΟΖ αναδεικνύει αντικειμενικά ότι αποτελεί ένα στρατηγικό πλεονέκτημα. Θέλουμε δεν θέλουμε, αυτό είναι πλέον γεγονός. Μπορούμε βέβαια να το κρύψουμε από τον εαυτό μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Μπορούμε βέβαια να μην του δώσουμε την επαρκή σημασία, αλλά αυτό δεν θα ισχύει για τους αντιπάλους μας. Κατά κάποιο τρόπο πρέπει ν' αποδειχθούμε ότι η έννοια της ΑΟΖ έχει σημασία, ανεξάρτητα από το πολιτικό πλαίσιο, διότι δεν είμαστε ο μοναδικός παίκτης, κατά συνέπεια αυτή η ανεξαρτησία, αν δεν ενταχθεί σ' ένα συμμαχικό πεδίο δράσης, θα παραμείνει ένα πλαίσιο όπου θα παίξουν εις βάρος μας οι άλλοι παίκτες. Και ο λόγος είναι απλός: γεωστρατηγικά και τοποστρατηγικά, η ελληνική ΑΟΖ έχει τεράστια σημασία, όχι μόνο για μας, και κατ' επέκταση για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και για τους αντιπάλους μας που προτιμούν να μην τη θεσπίσουμε καν και να μην συμπράξουμε διακρατικές συμφωνίες, διότι αυτή η αδράνεια θα τους προσφέρει μεγάλες δυνατότητες κινήσεων σ' ένα πλαίσιο, το οποίο θα είναι ελεύθερο. Η μη συνειδητοποίηση αυτού του νοητικού σχήματος θα προκαλέσει εις βάρος μας μεγάλα προβλήματα με επιπτώσεις για το μέλλον που δύσκολα μπορούμε να προβλέψουμε με τα τωρινά δεδομένα, τόσο μεγάλη θα είναι η αλλαγή φάσης. Αν επιμείνουμε λοιπόν σε αυτήν την αδράνεια σκέψης και κατάλληλων αποφάσεων, θα έρθουν απλά να μας το υπενθυμίσουν οι αντίπαλοί μας δίχως κανένα δισταγμό, διότι γνωρίζουν πολύ καλά τα πλεονεκτήματα και τις δυνατότητες που προσφέρει η ελληνική ΑΟΖ. Η ιδιότητα της ΑΟΖ με τα 200 ΝΜ της, να προσφέρει τη δυνατότητα μετασχηματισμού ακριτικών νησιών σε ελκυστές με μεγάλη δεξαμενή έλξης, δεν είναι βέβαια άσχετη με το θέμα. Διότι αυτό που θεωρούμε συνήθως ως ένα αδύναμο στοιχείο, μετατρέπεται με αυτόν τον τρόπο σε μία σημαντική βάση ελέγχου μίας μεγάλης περιοχής, η οποία έχει την ικανότητα να επεκτείνει το χώρο δράσης μας, δίχως να έχει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η έννοια των 12 ΝΜ. Αυτή η μεγάλη αλλαγή φάσης της θεώρησης των δεδομένων του Αιγαίου συμπεριλαμβάνοντας το Καστελλόριζο και τη Γαύδο, είναι σημαντικότατη. Το θέμα δεν είναι να εκμεταλλευτούμε απλώς μία ευκαιρία, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, αλλά πραγματικά να εδραιώσουμε τη θέση μας σε μία ανθεκτική βάση. Έτσι, το να δεχτούμε πιέσεις για αυτό το θέμα δεν είναι μόνο αναμενόμενο, αλλά απαραίτητο, διότι μόνο η έννοια της επικάλυψης οδηγεί στις διακρατικές συμφωνίες, οι οποίες αναδεικνύουν σταθερά σημεία, τα οποία βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από τα σύνορα με τη συμβατική τους έννοια. Όλα αυτά δεν είναι μία ουτοπία, διότι η Κύπρος με το παράδειγμά της έχει αποδείξει ότι ευσταθούν κι είναι ορθολογικά, ακόμα και σε μία κατάσταση κρίσης. Ο πραγματικός μας εχθρός δεν είναι παρά μόνο μία μορφή ηττοπάθειας, η οποία μας οδηγεί να μην πιστεύουμε στις ικανότητες και δυνατότητές μας. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες. Είναι λοιπόν σημαντικό να απελευθερωθούμε από τις φοβίες μας που μας παραλύουν τη σκέψη και δεν επιτρέπουν τη στρατηγική μας δράση...








