Περιοχή Δυτικά Κρήτης και Περιφέρεια Πελοποννήσου
Η. Κονοφάγος, Ν. Λυγερός, Α. Φώσκολος
Μπορεί η ονομασία του νέου θαλάσσιου οικοπέδου στην ελληνική ΑΟΖ να μην παραπέμπει άμεσα στην Πελοπόννησο, επειδή λέγεται Περιοχή Δυτικά Κρήτης αλλά πρέπει να γίνει κατανοητό σε όλους και ειδικά στους κατοίκους της, ότι η Περιφέρεια Πελοποννήσου δικαιούται το 5% των απολαβών του ελληνικού δημοσίου για το συμβόλαιο που θα κάνει με την κοινοπραξία. Όντως το μεγαλύτερο μέρος αυτού του νέου θαλάσσιου οικοπέδου βρίσκεται στην αρμοδιότητα της Περιφέρειας της Πελοποννήσου δίχως να μετρήσουμε το κομματικό που πάει στην αρμοδιότητα Αττικής λόγω Κυθήρων. Αυτό σημαίνει πολύ πρακτικά ότι έχει ενισχυθεί η θέση της Πελοποννήσου ακόμα και οικονομικά.
Αυτό το θαλάσσιο οικόπεδο είναι από μόνο του το εμβαδόν της ίδια της Πελοποννήσου. Είναι πολύ μεγαλύτερο από το θαλάσσιο οικόπεδο 11 του πρώτου γύρου αδειοδότησης που βρισκόταν στην περιοχή ελεύθερης Μάνης, το οποίο ήταν πιο συντηρητικό όχι μόνο λόγω μεγέθους, αλλά επειδή ήταν και μακριά από τα όρια της ΑΟΖ της Ελλάδας σε σχέση με την ΑΟΖ της Λιβύης. Είναι λοιπόν καλό ν’ αρχίσει μια αποτελεσματική ενημέρωση στην Πελοπόννησο στο επίπεδο της Περιφέρειας αλλά ακόμα των δήμων που θα έχουν άμεση σχέση με τις υπηρεσίες υποστήριξης της άδειας έρευνας υδρογονανθράκων...
Η συνέχεια εδώ: http://lygeros.org/articles.php?n=34138&l=gr
Ετικέτες
Κονοφάγος,
Πελοπόννησος,
Φώσκολος,
Text
Η ορθολογική ανάλυση του θέματος της ΑΟΖ αναδεικνύει αντικειμενικά ότι αποτελεί ένα στρατηγικό πλεονέκτημα. Θέλουμε δεν θέλουμε, αυτό είναι πλέον γεγονός. Μπορούμε βέβαια να το κρύψουμε από τον εαυτό μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Μπορούμε βέβαια να μην του δώσουμε την επαρκή σημασία, αλλά αυτό δεν θα ισχύει για τους αντιπάλους μας. Κατά κάποιο τρόπο πρέπει ν' αποδειχθούμε ότι η έννοια της ΑΟΖ έχει σημασία, ανεξάρτητα από το πολιτικό πλαίσιο, διότι δεν είμαστε ο μοναδικός παίκτης, κατά συνέπεια αυτή η ανεξαρτησία, αν δεν ενταχθεί σ' ένα συμμαχικό πεδίο δράσης, θα παραμείνει ένα πλαίσιο όπου θα παίξουν εις βάρος μας οι άλλοι παίκτες. Και ο λόγος είναι απλός: γεωστρατηγικά και τοποστρατηγικά, η ελληνική ΑΟΖ έχει τεράστια σημασία, όχι μόνο για μας, και κατ' επέκταση για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και για τους αντιπάλους μας που προτιμούν να μην τη θεσπίσουμε καν και να μην συμπράξουμε διακρατικές συμφωνίες, διότι αυτή η αδράνεια θα τους προσφέρει μεγάλες δυνατότητες κινήσεων σ' ένα πλαίσιο, το οποίο θα είναι ελεύθερο. Η μη συνειδητοποίηση αυτού του νοητικού σχήματος θα προκαλέσει εις βάρος μας μεγάλα προβλήματα με επιπτώσεις για το μέλλον που δύσκολα μπορούμε να προβλέψουμε με τα τωρινά δεδομένα, τόσο μεγάλη θα είναι η αλλαγή φάσης. Αν επιμείνουμε λοιπόν σε αυτήν την αδράνεια σκέψης και κατάλληλων αποφάσεων, θα έρθουν απλά να μας το υπενθυμίσουν οι αντίπαλοί μας δίχως κανένα δισταγμό, διότι γνωρίζουν πολύ καλά τα πλεονεκτήματα και τις δυνατότητες που προσφέρει η ελληνική ΑΟΖ. Η ιδιότητα της ΑΟΖ με τα 200 ΝΜ της, να προσφέρει τη δυνατότητα μετασχηματισμού ακριτικών νησιών σε ελκυστές με μεγάλη δεξαμενή έλξης, δεν είναι βέβαια άσχετη με το θέμα. Διότι αυτό που θεωρούμε συνήθως ως ένα αδύναμο στοιχείο, μετατρέπεται με αυτόν τον τρόπο σε μία σημαντική βάση ελέγχου μίας μεγάλης περιοχής, η οποία έχει την ικανότητα να επεκτείνει το χώρο δράσης μας, δίχως να έχει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η έννοια των 12 ΝΜ. Αυτή η μεγάλη αλλαγή φάσης της θεώρησης των δεδομένων του Αιγαίου συμπεριλαμβάνοντας το Καστελλόριζο και τη Γαύδο, είναι σημαντικότατη. Το θέμα δεν είναι να εκμεταλλευτούμε απλώς μία ευκαιρία, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, αλλά πραγματικά να εδραιώσουμε τη θέση μας σε μία ανθεκτική βάση. Έτσι, το να δεχτούμε πιέσεις για αυτό το θέμα δεν είναι μόνο αναμενόμενο, αλλά απαραίτητο, διότι μόνο η έννοια της επικάλυψης οδηγεί στις διακρατικές συμφωνίες, οι οποίες αναδεικνύουν σταθερά σημεία, τα οποία βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από τα σύνορα με τη συμβατική τους έννοια. Όλα αυτά δεν είναι μία ουτοπία, διότι η Κύπρος με το παράδειγμά της έχει αποδείξει ότι ευσταθούν κι είναι ορθολογικά, ακόμα και σε μία κατάσταση κρίσης. Ο πραγματικός μας εχθρός δεν είναι παρά μόνο μία μορφή ηττοπάθειας, η οποία μας οδηγεί να μην πιστεύουμε στις ικανότητες και δυνατότητές μας. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες. Είναι λοιπόν σημαντικό να απελευθερωθούμε από τις φοβίες μας που μας παραλύουν τη σκέψη και δεν επιτρέπουν τη στρατηγική μας δράση...








