Νέα θαλάσσια οικόπεδα και Περιφέρεια Κρήτης
Η. Κονοφάγος, Ν. Λυγερός, Α. Φώσκολος
Με τον νέο γύρο παραχώρησης για έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων, η Κρήτη πρωτοστατεί, αφού ακόμα και τα ονόματα των θαλάσσιων οικοπέδων κάνουν αναφορά σε αυτή. Όμως το πιο σημαντικό σε επίπεδο οικονομικό είναι ότι ουσιαστικά καλύπτουν επιφάνειες πολύ μεγαλύτερες από τα προηγούμενα. Έτσι η περιοχή Νοτιοδυτικά της Κρήτης υπερκαλύπτει τα προηγούμενα θαλάσσια οικόπεδα 12, 16 και 17 και μπαίνει λίγο στο 13 και το 18. Αυτό σημαίνει ότι λειτουργεί με πέντε από τα εννέα θαλάσσια οικόπεδα του πρώτου γύρου αδειοδότησης που βρισκόταν νότια της Κρήτης. Έτσι ενώ δεν υπήρχαν υποψηφιότητες στον προηγούμενο γύρο σε αυτές τις περιοχές και μας εξήγησαν μερικοί ειδήμονες του κενού ότι ήταν λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος από τις πετρελαϊκές εταιρείες, ενώ όλοι βλέπαμε ότι το πρόβλημα ήταν καθαρά ιδεολογικό.
Τώρα είναι αναγκασμένοι ν’ αποδεχθούν το τραγικό λάθος της υποτίθεται ανάλυσής τους που δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα εργαλείο προπαγάνδας. Επίσης επειδή ο νέος διαγωνισμός λειτουργεί και αυτός μέσα στο πλαίσιο του Νόμου περί Υδρογονανθράκων 2289/1995 με την τροπολογία 4001/2011, η Περιφέρεια της Κρήτης θα έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει το 5% των απολαβών του ελληνικού δημοσίου από το συμβόλαιο που θα κάνει με την κοινοπραξία. Έτσι όσο καθυστερημένοι και να είναι μερικοί θεσμοί σε διάφορα επίπεδα θα πρέπει αργά ή γρήγορα, αλλά καλύτερα γρήγορα να ενημερωθούν για αυτή την παράμετρο μέσα στον στρατηγικό τους σχεδιασμό ακόμα κι αν δεν είχαν ποντάρει πάνω στο θέμα το ενεργειακό για να δημιουργήσουν το μέλλον τους...
Η συνέχεια εδώ: http://lygeros.org/articles.php?n=34137&l=gr
Η ορθολογική ανάλυση του θέματος της ΑΟΖ αναδεικνύει αντικειμενικά ότι αποτελεί ένα στρατηγικό πλεονέκτημα. Θέλουμε δεν θέλουμε, αυτό είναι πλέον γεγονός. Μπορούμε βέβαια να το κρύψουμε από τον εαυτό μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Μπορούμε βέβαια να μην του δώσουμε την επαρκή σημασία, αλλά αυτό δεν θα ισχύει για τους αντιπάλους μας. Κατά κάποιο τρόπο πρέπει ν' αποδειχθούμε ότι η έννοια της ΑΟΖ έχει σημασία, ανεξάρτητα από το πολιτικό πλαίσιο, διότι δεν είμαστε ο μοναδικός παίκτης, κατά συνέπεια αυτή η ανεξαρτησία, αν δεν ενταχθεί σ' ένα συμμαχικό πεδίο δράσης, θα παραμείνει ένα πλαίσιο όπου θα παίξουν εις βάρος μας οι άλλοι παίκτες. Και ο λόγος είναι απλός: γεωστρατηγικά και τοποστρατηγικά, η ελληνική ΑΟΖ έχει τεράστια σημασία, όχι μόνο για μας, και κατ' επέκταση για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και για τους αντιπάλους μας που προτιμούν να μην τη θεσπίσουμε καν και να μην συμπράξουμε διακρατικές συμφωνίες, διότι αυτή η αδράνεια θα τους προσφέρει μεγάλες δυνατότητες κινήσεων σ' ένα πλαίσιο, το οποίο θα είναι ελεύθερο. Η μη συνειδητοποίηση αυτού του νοητικού σχήματος θα προκαλέσει εις βάρος μας μεγάλα προβλήματα με επιπτώσεις για το μέλλον που δύσκολα μπορούμε να προβλέψουμε με τα τωρινά δεδομένα, τόσο μεγάλη θα είναι η αλλαγή φάσης. Αν επιμείνουμε λοιπόν σε αυτήν την αδράνεια σκέψης και κατάλληλων αποφάσεων, θα έρθουν απλά να μας το υπενθυμίσουν οι αντίπαλοί μας δίχως κανένα δισταγμό, διότι γνωρίζουν πολύ καλά τα πλεονεκτήματα και τις δυνατότητες που προσφέρει η ελληνική ΑΟΖ. Η ιδιότητα της ΑΟΖ με τα 200 ΝΜ της, να προσφέρει τη δυνατότητα μετασχηματισμού ακριτικών νησιών σε ελκυστές με μεγάλη δεξαμενή έλξης, δεν είναι βέβαια άσχετη με το θέμα. Διότι αυτό που θεωρούμε συνήθως ως ένα αδύναμο στοιχείο, μετατρέπεται με αυτόν τον τρόπο σε μία σημαντική βάση ελέγχου μίας μεγάλης περιοχής, η οποία έχει την ικανότητα να επεκτείνει το χώρο δράσης μας, δίχως να έχει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η έννοια των 12 ΝΜ. Αυτή η μεγάλη αλλαγή φάσης της θεώρησης των δεδομένων του Αιγαίου συμπεριλαμβάνοντας το Καστελλόριζο και τη Γαύδο, είναι σημαντικότατη. Το θέμα δεν είναι να εκμεταλλευτούμε απλώς μία ευκαιρία, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, αλλά πραγματικά να εδραιώσουμε τη θέση μας σε μία ανθεκτική βάση. Έτσι, το να δεχτούμε πιέσεις για αυτό το θέμα δεν είναι μόνο αναμενόμενο, αλλά απαραίτητο, διότι μόνο η έννοια της επικάλυψης οδηγεί στις διακρατικές συμφωνίες, οι οποίες αναδεικνύουν σταθερά σημεία, τα οποία βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από τα σύνορα με τη συμβατική τους έννοια. Όλα αυτά δεν είναι μία ουτοπία, διότι η Κύπρος με το παράδειγμά της έχει αποδείξει ότι ευσταθούν κι είναι ορθολογικά, ακόμα και σε μία κατάσταση κρίσης. Ο πραγματικός μας εχθρός δεν είναι παρά μόνο μία μορφή ηττοπάθειας, η οποία μας οδηγεί να μην πιστεύουμε στις ικανότητες και δυνατότητές μας. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες. Είναι λοιπόν σημαντικό να απελευθερωθούμε από τις φοβίες μας που μας παραλύουν τη σκέψη και δεν επιτρέπουν τη στρατηγική μας δράση...









