Ν. Λυγερός - Όταν δεν έχεις ενεργειακό πρόγραμμα
Όταν δεν έχεις ενεργειακό πρόγραμμα, δεν είναι ανάγκη να το ανακοινώσεις επίσημα, γιατί το βλέπουν ειδικοί και ξέρουν πόσο κενό είναι. Βέβαια όταν από την αρχή φαίνεται ξεκάθαρα ότι δεν επενδύεις καν στην ιδέα της ελληνικής ΑΟΖ, γίνεται άμεσα κατανοητό ότι δεν πρόκειται να προτείνεις τίποτα το καινοτόμο. Σε κάθε περίπτωση η απουσία της λέξης υδρογονάνθρακες είναι απόλυτα ενδεικτική, ειδικά όταν γίνεται κυριολεκτικά χαμός στην Ανατολική Μεσόγειο με τα κοιτάσματα Ταμάρ, Αφροδίτη, Λεβιάθαν, Ζορ. Σημαίνει πρακτικά ότι δεν βλέπεις τι γίνεται γεωοικονομικά. Επίσης όταν απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά στον μικρό και στον μεγάλο διαγωνισμό περί υδρογονανθράκων, δεν είναι μόνο η απόδειξη του λόγου της καθυστέρησης των ελληνικών εξελίξεων, αλλά κι ότι για σένα είναι ανύπαρκτες οι προοπτικές σε αυτόν τον τομέα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι δεν παρακαλουθείς ούτε καν τις πανεπιστημιακές αλλαγές στη χώρα σου, αφού τώρα υπάρχουν όλο και περισσότερα μεταπτυχιακά σε αυτόν τον τομέα, διότι ακολουθούν το μοντέλο της Κύπρου. Όλα αυτά είναι λογικά για ένα κόμμα που δεν έχει ιδέα παραδοσιακά για το θέμα της ενεργειακής ανάπτυξης, απλώς υπάρχουν ακόμα αθώοι άνθρωποι που πιστεύουν σε μια αλλαγή της αλλαγής. Το πρόβλημα είναι ότι τώρα η πραγματικότητα πάει πιο γρήγορα από τα προγράμματα των πολιτικών. Έτσι και οι δύο διαγωνισμοί είναι σε εξέλιξη και το δεύτερο θαλάσσιο οικόπεδο της ελληνικής ΑΟΖ θα παίξει ένα ρόλο σημαντικό.
Η συνέχεια εδώ... http://lygeros.org/articles?n=21236&l=gr
Ετικέτες
Text
Η ορθολογική ανάλυση του θέματος της ΑΟΖ αναδεικνύει αντικειμενικά ότι αποτελεί ένα στρατηγικό πλεονέκτημα. Θέλουμε δεν θέλουμε, αυτό είναι πλέον γεγονός. Μπορούμε βέβαια να το κρύψουμε από τον εαυτό μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Μπορούμε βέβαια να μην του δώσουμε την επαρκή σημασία, αλλά αυτό δεν θα ισχύει για τους αντιπάλους μας. Κατά κάποιο τρόπο πρέπει ν' αποδειχθούμε ότι η έννοια της ΑΟΖ έχει σημασία, ανεξάρτητα από το πολιτικό πλαίσιο, διότι δεν είμαστε ο μοναδικός παίκτης, κατά συνέπεια αυτή η ανεξαρτησία, αν δεν ενταχθεί σ' ένα συμμαχικό πεδίο δράσης, θα παραμείνει ένα πλαίσιο όπου θα παίξουν εις βάρος μας οι άλλοι παίκτες. Και ο λόγος είναι απλός: γεωστρατηγικά και τοποστρατηγικά, η ελληνική ΑΟΖ έχει τεράστια σημασία, όχι μόνο για μας, και κατ' επέκταση για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και για τους αντιπάλους μας που προτιμούν να μην τη θεσπίσουμε καν και να μην συμπράξουμε διακρατικές συμφωνίες, διότι αυτή η αδράνεια θα τους προσφέρει μεγάλες δυνατότητες κινήσεων σ' ένα πλαίσιο, το οποίο θα είναι ελεύθερο. Η μη συνειδητοποίηση αυτού του νοητικού σχήματος θα προκαλέσει εις βάρος μας μεγάλα προβλήματα με επιπτώσεις για το μέλλον που δύσκολα μπορούμε να προβλέψουμε με τα τωρινά δεδομένα, τόσο μεγάλη θα είναι η αλλαγή φάσης. Αν επιμείνουμε λοιπόν σε αυτήν την αδράνεια σκέψης και κατάλληλων αποφάσεων, θα έρθουν απλά να μας το υπενθυμίσουν οι αντίπαλοί μας δίχως κανένα δισταγμό, διότι γνωρίζουν πολύ καλά τα πλεονεκτήματα και τις δυνατότητες που προσφέρει η ελληνική ΑΟΖ. Η ιδιότητα της ΑΟΖ με τα 200 ΝΜ της, να προσφέρει τη δυνατότητα μετασχηματισμού ακριτικών νησιών σε ελκυστές με μεγάλη δεξαμενή έλξης, δεν είναι βέβαια άσχετη με το θέμα. Διότι αυτό που θεωρούμε συνήθως ως ένα αδύναμο στοιχείο, μετατρέπεται με αυτόν τον τρόπο σε μία σημαντική βάση ελέγχου μίας μεγάλης περιοχής, η οποία έχει την ικανότητα να επεκτείνει το χώρο δράσης μας, δίχως να έχει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η έννοια των 12 ΝΜ. Αυτή η μεγάλη αλλαγή φάσης της θεώρησης των δεδομένων του Αιγαίου συμπεριλαμβάνοντας το Καστελλόριζο και τη Γαύδο, είναι σημαντικότατη. Το θέμα δεν είναι να εκμεταλλευτούμε απλώς μία ευκαιρία, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, αλλά πραγματικά να εδραιώσουμε τη θέση μας σε μία ανθεκτική βάση. Έτσι, το να δεχτούμε πιέσεις για αυτό το θέμα δεν είναι μόνο αναμενόμενο, αλλά απαραίτητο, διότι μόνο η έννοια της επικάλυψης οδηγεί στις διακρατικές συμφωνίες, οι οποίες αναδεικνύουν σταθερά σημεία, τα οποία βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από τα σύνορα με τη συμβατική τους έννοια. Όλα αυτά δεν είναι μία ουτοπία, διότι η Κύπρος με το παράδειγμά της έχει αποδείξει ότι ευσταθούν κι είναι ορθολογικά, ακόμα και σε μία κατάσταση κρίσης. Ο πραγματικός μας εχθρός δεν είναι παρά μόνο μία μορφή ηττοπάθειας, η οποία μας οδηγεί να μην πιστεύουμε στις ικανότητες και δυνατότητές μας. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες. Είναι λοιπόν σημαντικό να απελευθερωθούμε από τις φοβίες μας που μας παραλύουν τη σκέψη και δεν επιτρέπουν τη στρατηγική μας δράση...








