Από το κράτος της ανατροπής στην ενέργεια του λαού
N. Λυγερός
Στην αρχή δεν είχαμε καθόλου πετρέλαιο ούτε φυσικό αέριο. Στη συνέχεια πείστηκαν μερικοί από τους υπεύθυνους ότι τελικά έχουμε προοπτικές για τους υδρογονάνθρακες που υπάρχουν στην ελληνική ΑΟΖ. Μετά έγιναν οι έρευνες της PGS και κανένας πια δεν έλεγε ότι δεν έχουμε τίποτα. Αρχίσαμε τις διαδικασίες για το μεγάλο διαγωνισμό για τα 20 θαλάσσια οικόπεδα αλλά άλλοι είπαν ότι ήταν νωρίς. Ύστερα εκδόθηκε επίσημα ο διαγωνισμός στην εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλοι είπαν ότι ήταν απαράδεκτο δίχως βέβαια να τον έχουν διαβάσει. Εκ των υστέρων ανακοινώθηκε ότι δεν προλαβαίνουν να αλλάξουν τη νομοθεσία λόγω χρόνου λες και δεν μπορούσαν να το προβλέψουν πριν την ανακοίνωση. Τελικά ο μεγάλος διαγωνισμός παραμένει ως έχει παρόλο που αρχικά ήταν εντελώς απαράδεκτος. Και τώρα μιλάμε για παράταση της τελικής ημερομηνίας για να προλάβουν κι άλλες ξένες εταιρείες να υποβάλουν τις αιτήσεις τους με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. Η όλη διαδικασία έχει γνωστικό ενδιαφέρον αφού αποδεικνύει ότι ο επίσημος θεσμός δεν είναι παρά μόνο ένα κράτος της ανατροπής αλλά πρέπει να σημειωθεί ότι η ανατροπή αφορά μόνο τα ίδια του τα λόγια. Πιο πρακτικά, η αντιδραστικότητα του κομματικού πλαισίου σταματά εκεί που αρχίζει η υψηλή στρατηγική της Ελλάδας. Με άλλα λόγια, μετά από πολλές αλλαγές γίνεται ακριβώς αυτό που είχε αποφασίσει η Ελλάδα από την αρχή. Έτσι γίνεται κατανοητό σε όλους ότι το μόνο που έχει σημασία δεν είναι το κράτος της ανατροπής αλλά η ενέργεια του λαού αφού η Ελλάδα του μέλλοντος θα έχει ΑΟΖ και υδρογονάνθρακες.
http://lygeros.org/articles?n=19117&l=gr
Ετικέτες
Text
Η ορθολογική ανάλυση του θέματος της ΑΟΖ αναδεικνύει αντικειμενικά ότι αποτελεί ένα στρατηγικό πλεονέκτημα. Θέλουμε δεν θέλουμε, αυτό είναι πλέον γεγονός. Μπορούμε βέβαια να το κρύψουμε από τον εαυτό μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Μπορούμε βέβαια να μην του δώσουμε την επαρκή σημασία, αλλά αυτό δεν θα ισχύει για τους αντιπάλους μας. Κατά κάποιο τρόπο πρέπει ν' αποδειχθούμε ότι η έννοια της ΑΟΖ έχει σημασία, ανεξάρτητα από το πολιτικό πλαίσιο, διότι δεν είμαστε ο μοναδικός παίκτης, κατά συνέπεια αυτή η ανεξαρτησία, αν δεν ενταχθεί σ' ένα συμμαχικό πεδίο δράσης, θα παραμείνει ένα πλαίσιο όπου θα παίξουν εις βάρος μας οι άλλοι παίκτες. Και ο λόγος είναι απλός: γεωστρατηγικά και τοποστρατηγικά, η ελληνική ΑΟΖ έχει τεράστια σημασία, όχι μόνο για μας, και κατ' επέκταση για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και για τους αντιπάλους μας που προτιμούν να μην τη θεσπίσουμε καν και να μην συμπράξουμε διακρατικές συμφωνίες, διότι αυτή η αδράνεια θα τους προσφέρει μεγάλες δυνατότητες κινήσεων σ' ένα πλαίσιο, το οποίο θα είναι ελεύθερο. Η μη συνειδητοποίηση αυτού του νοητικού σχήματος θα προκαλέσει εις βάρος μας μεγάλα προβλήματα με επιπτώσεις για το μέλλον που δύσκολα μπορούμε να προβλέψουμε με τα τωρινά δεδομένα, τόσο μεγάλη θα είναι η αλλαγή φάσης. Αν επιμείνουμε λοιπόν σε αυτήν την αδράνεια σκέψης και κατάλληλων αποφάσεων, θα έρθουν απλά να μας το υπενθυμίσουν οι αντίπαλοί μας δίχως κανένα δισταγμό, διότι γνωρίζουν πολύ καλά τα πλεονεκτήματα και τις δυνατότητες που προσφέρει η ελληνική ΑΟΖ. Η ιδιότητα της ΑΟΖ με τα 200 ΝΜ της, να προσφέρει τη δυνατότητα μετασχηματισμού ακριτικών νησιών σε ελκυστές με μεγάλη δεξαμενή έλξης, δεν είναι βέβαια άσχετη με το θέμα. Διότι αυτό που θεωρούμε συνήθως ως ένα αδύναμο στοιχείο, μετατρέπεται με αυτόν τον τρόπο σε μία σημαντική βάση ελέγχου μίας μεγάλης περιοχής, η οποία έχει την ικανότητα να επεκτείνει το χώρο δράσης μας, δίχως να έχει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η έννοια των 12 ΝΜ. Αυτή η μεγάλη αλλαγή φάσης της θεώρησης των δεδομένων του Αιγαίου συμπεριλαμβάνοντας το Καστελλόριζο και τη Γαύδο, είναι σημαντικότατη. Το θέμα δεν είναι να εκμεταλλευτούμε απλώς μία ευκαιρία, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, αλλά πραγματικά να εδραιώσουμε τη θέση μας σε μία ανθεκτική βάση. Έτσι, το να δεχτούμε πιέσεις για αυτό το θέμα δεν είναι μόνο αναμενόμενο, αλλά απαραίτητο, διότι μόνο η έννοια της επικάλυψης οδηγεί στις διακρατικές συμφωνίες, οι οποίες αναδεικνύουν σταθερά σημεία, τα οποία βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από τα σύνορα με τη συμβατική τους έννοια. Όλα αυτά δεν είναι μία ουτοπία, διότι η Κύπρος με το παράδειγμά της έχει αποδείξει ότι ευσταθούν κι είναι ορθολογικά, ακόμα και σε μία κατάσταση κρίσης. Ο πραγματικός μας εχθρός δεν είναι παρά μόνο μία μορφή ηττοπάθειας, η οποία μας οδηγεί να μην πιστεύουμε στις ικανότητες και δυνατότητές μας. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες. Είναι λοιπόν σημαντικό να απελευθερωθούμε από τις φοβίες μας που μας παραλύουν τη σκέψη και δεν επιτρέπουν τη στρατηγική μας δράση...








